Wiatr zmian

Wam Życzę

2011-12-30T08:01:00.001-08:00

Czas kwitnie bezzgrzytnie
Zgrzybiały rok stary
Nie pora na swary,
wybaczmy mu braki,bo nie polne maki,
lecz starych pni
nie sądź i nie sadź

nie czas czasu ganić
Minuta zostanie
Czemu swary? na nic

I kazdej minuty
wiedz, że czas nie wraca
żyj teraz, a
lecz jutro kaca

Firma mojej przyjaciolki

2011-12-22T01:40:00.000-08:00

Otworzyla, niech sie dobrze Tobie dzieje!!!!
Hǎo yùnqì

dzis

2011-10-15T11:35:00.001-07:00

dzis widzialem kobiete
z przemoknietymi oczami ryby
umierala na brzegu mokrego chodnika
wczoraj czarownik
zamrozil mi mysli jednym spojrzeniem

2011-10-06T05:44:00.000-07:00

Приветствия для Башкортостана
ทักทายสำหรับเชียงใหม่และกรุงเทพฯ
Carluke , who is from Carluke?
Grüße für Schenefeld(das ist eine andere Frage)
Salutations à Bruxelles (?)
Pyzdrowiam Polskie klyky
Duzo roznych klikniec, co nie wiem, a sie ciesze!!!;)

Dzieki ludzie!

Narzedzia podroznicze

2011-10-02T21:08:00.000-07:00

	Date: Oct 3, 2011 Number of Photos in Album: 225
View Album

Nowe

2011-09-29T01:41:00.000-07:00

Przecieram wnetrz Wietnamu,pisanie pozniej

Na wirażu "Na rogu życia": Przyjaciółka

2011-09-29T01:39:00.000-07:00

Na wirażu "Na rogu życia": Przyjaciółka: - Kiedy kobieta staje się Twoja przyjaciółką? - Gdy zdradzisz jej swój sekret! - A kiedy Przyjaciółka staje się Twoją kochanką? - Gdy poz...

Język kultura natura - ojszczyzna pojszczyzna

2011-08-23T00:38:00.000-07:00

Twarda woda

Kosmita wylondowall

Pałką

Pociąg do rozrywki

Na uodzi w sarawaku

Sie targ na torach rozllożyll

Taj Czi na dachu

2011-08-23T00:15:00.000-07:00

delikatna rozgrzewka

W skrócie

Powoli

elementy WingChung

Dzień Sportu w naszej budzie

2011-08-23T00:02:00.000-07:00

Sałatka z papai

2011-08-22T23:45:00.000-07:00

Sałatka z papai

Sałatka z papai 2

Dź-ewczyny ze szkoły

2011-08-22T23:40:00.000-07:00

Szkolna impreza sie rozgrzewajet

2011-08-16T21:04:00.001-07:00

proba

Czym jest miłość?

2011-06-04T06:04:00.001-07:00

...

Kraina małp

2011-05-31T00:01:00.001-07:00

Atakujesz momentalnie, skradają sie cicho, niepostzeżenie. Nawet nie czekasz aż bedziesz pewny, gdy się w końcu odwrócisz. Wrzask narasta falami, tak cię mierzą. Potem podskubują. Raz skubną. Potem czekają: przegonisz czy nie przrgonisz. Często też szczerzą zęby. Też kakby sprawdzały. Nie ma w tym jakiegoś wspólnego planu, raczej grupową improwizację. Zaczepka i obserwacja. Najsilnoejszy osobnik zaczepia. Choć nie zawsze, bo może inny chce wzrosnąć brawurą w oczach reszty, albo chodzi o względy pięknych oczu. A ty czekasz. Przezornoe chowasz szwlkie błyskotki, chowasz głowę między barkami i czekasz.
Nauczyłem się też udawać, że jestem jednym zw stada, aby w toku przepychanek wyłynąć na powierzchnię jako dominujący osobnok.
Byłem raz nauczycielem. Ot profesyja. W kraju syjamskich małp

Borneo

2011-04-24T22:07:00.000-07:00

Chata kurpiowska, koniec 19 wieku. Lniane przescieradla, jutowe dlonie zuzytej sprzataczki. Lot, hotelik.
Tu i czas jest i miejsce, w spokojnym Chmairang, zeby wrocic w wygladzone nurtem mysli slodkie wspomnienia z ibanskiej dzungli.Jak lyk mleka z dorodnej piersi matki, kazda minyta zadumy rozkoszujemy sie wszystkim, czego zmysly nasze doswiadczyly. Obracamy je w myslach, wachamy, mierzymy z odleglosci i cieszymy rece bliskoscia. Wspomnienia i sztuka ich budowania, czy to wlasnie dom spokojnej starosci?

Powrót Taty

2010-08-31T22:20:00.001-07:00

Dzieciaki gapiły się, prosto, hałas nie wrzawą, którą same czyniły. Lekcja miała potrwaĉ 60 minut, nie pierwsza, ale inna. Od czasu, gdy wróciłem z Penangu minął już dzień i tylko 10 dni od kiedy wyjechałem w tamtą podróż. Byłem zaskoczony, gdy Ruda powiedziała, że pytali o mnie - moja najgorsza klasa.
Oprócz normalnych dzikoŝci, jak bieganie, ryki-krzyki, podrzucanie dziewczyną ŝwińskich liŝcików, boksowaniem chłopaków, i innych przewidzianych programem nauczania klasowych wybryków, dziŝ otoczyli mnie OPIEKĄ. ...

Ruda

2010-08-21T23:59:00.000-07:00

Ruda.

Rodzą się ludzie z różnymi talentami. Ot taki Magneto, jak to Kolski nakreślił. Czy ktoś ma bliźniaka. Albo sześć palców u ręki.
A Ruda przyszła na świat z Ogniem.

Urodziła się obdarzona i pewnie wcześnie w swej błyskotliwej karierze musiała borykać się z tym nadmiarem. Borykała się. Bez trudu rozgarniała ludzi jak źdźbła gotowych do rozsadzenia ryżowych łodyżek. Przesiewała i czesała rzeczywistość wokół siebie.
Nie wiem jakie było jej dzieciństwo, ale wyobrażam sobie: świdrujący, intensywny wzrok, milion rzeczy do powiedzenia, tysiąc do zrobienia.

Po prostu ją roznosi. Żaden Taj nie spojrzałby mi w oczy, chyba że z agresją, albo przebiegłością. Ona trzaskała błyskawicami, aż powietrze pachniało spalenizną! Unosiła podbródek wysoooko w geście niepokonanej. Nigdy nie oszukiwaliśmy się co do tych słodkich zapasów.

Raz tylko mrugnęła, przez sekundę, bo zajrzałem baaardzo głęboko - w duszę. Choć może tylko mi się zdawało.

Sto razy szybsza, niż wszyscy inni w biurze, niedościgła, błyszcząca jak klejnot wśród gówna miernoty...

Gdy przybyła do wsi miejscowi myśleli, że to nowa doktorka. A ona, z miasta, osiadła na granicy prowincji, w tej wiosce baz asfaltu i wymusiła na miejscowych całkowitą akceptację.

Znali się z Niranem od wieków.

Właściwie powinienem zacząć tak: Była ich czwórka, studenci, zawsze razem, imprezy, trzeźwenie, wyjazdy, radości i cierpkie chwile w przyjaznej ciszy. Gruby i Laska wrócili na wieś, Ruda z Niranem wylądowali na południu.
W Puket (centrum Białasów, pijaństwa i prostytucji) pracowali razem w jednym hotelu. On osłuchał się tam barowego angielskiego i z tym zrobił doktorat, żeby uczyć języka w gimnazjum. Ruda zaznała tam świata.
No i znów, po pięciu latach zeszli się, w jednej szkole. Trzymali się w kupie, wspierali i choć byli z zewnątrz (i nie mówili w Joj), to kolejne zmiany dyrektorów przetrwali bez uszczerbku. A imprezy w biurze Rudej to tylko kontynuacja studenckich balang.

Dyr urzędował na salonach Nowego Budynku. Ruda i klika zadowolili się ciemną klitką w starej części szkoły. Była tam maszyna do kawy, lodóweczka, zakisły zapach zasiedziałości i słodka atmosfera ciągłej wzajemnej adoracji.
Biuro w budynku Dyra pęczniało od plotek i spływało łzami zranionych serc biurowych przodownic pozornej uległości i cichych westchnień ustawionych jednym celnym zdaniem (tak bezbronnych w obliczu słowa wyartykułowanego) tak zwanych mężczyzn ( gdzież im do rodzimych domorosłych Sarmatów). Czyli jednym słowem Lejdiboje. To oni rządzą półmrokiem. Lejdiboje z ostrym dowcipem, lejdiboje zbyt monumentalni dla tajskich kobietek i nieosiągalni na najwyższym podium w departamencie plotek.
Tu zaś panował kojący spokój. Regularnie ( po tajsku) na piątej lekcji butelki jasnego otwierały nową konwersację kojącym psyknięciem, a lód bez protestu nurkował między kolę a ryżówkę.
No i w sercu tego Ruda. Pozorując, że jej osoba jest tu bez znaczenia, napełniała szklanki, szczypała kleszczami bryły lodu, polewała browarki, podsuwała krzesła i zabawiała rozmową. Wszyscy wiedzieli jednak, w którą stronę zwrócić oblicza. Świeciła jak słońce w południe nad Saharą, dominująca, przygniatająca swoją promieniującą osobowością. Robiła przychylne miny mamy, co wie, co dobre, żeby dzieci nie zaczęły płakać, lecz nikt oprócz mnie nie mógł wytrzymać jej spojrzenia. W jej oczach - podróż bez końca!
- Dżindżer - oświadczyłem się jej kiedyś - rozminęliśmy się, jeślibyśmy ... to poprosiłbym cię o rękę.
To właśnie wtedy zamrugała. Odpuściłem, mąż, dzieci...
Miałem u niej miejsce w lodówce, kawę i zawsze gotowe krzesło i sto procent uwagi.

2010-08-15T18:27:00.000-07:00

Tajlandia egzotyczna jest. Mała wioskowa stacja w Lyng Nok Tha.
Nadchodzi mnich, w jaskrawo pomarańczowej todze. Z nim dziewczyna, no dziewczynka, z 16 lat może. Bardzo kontaktowa, rozgląda się, twarzą i całym ciałem do innych. Rozgląda się dziko, wystraszona jakaś, jakby robiła coś, czego robić nie powinna, ale musi, bardzo chce.
Najpierw myślałem, że to jego siostra, ale nie wygląda. Prawi nie nawiązują kontaktu wzrokowego.
Potem obły braciszek idzie kupić bilety, dziecko biegnie za nim, czeka, nie rozumie.
Potem idą gdzieś za stację, ona krok za nim. On co chwile ukradkiem rzuca wzrokiem w prawo i lewo, po czym podnosi podbródek i udaje, że nic go to nie obchodzi. ...

Hanyut wystartowal

2010-05-15T22:18:00.000-07:00

Świetna zabawa z oficirem z PRAWDZIWEGO wojska. Reszta niech pozostanie fikcją

2010-05-08T04:27:00.000-07:00

Rowing on the big screen

They gave us a couple of paddles and told to row synchronously. we did that with a joy of 10 yo kids getting they first look at the kindergarten playground. It's gonna be about Nina, Kaspar and others. "Hanyut" - the movie after the "Almayer's Folly" of Joseph Conrad.

2010-04-26T18:18:00.000-07:00

Lotnisko Bkk

Spóźniłem się na lot. Jakże się cieszę z tego azjatyckiego uśmiechu, do którego przebijałem się przez dwa lata niecierpliwości.

Dziewczyna z lotniska przepraszająco przeprowadziła mnie spowrotem do świata ludzi zwykłych. Usiadłem w kawiarni. Na stole w mozaice obrusu spiralą wił się następny stopień zrozumienia.

"Who are you today - a perplexing question ..." wyryte na blacie przypomniało mi o Europie młodych, szybkich i bystrych.

Kim jesteś dzisiaj?

Azjata odpowiedział ze zdziwieniem:

-Jestem zamiataczem, zamiatam ulice. Jestem w tym dobry. ...

Onidirsistemoj

2010-03-26T17:01:00.000-07:00

Kiel scii la veron el inter la informaĵaro atingadanta ŝian kapeton de ĉia flanko? Nek ŝi konsciis pro tio, nek la amaso kapablis ordiĝi la iu ajn senco pro ke ili faciligu la simplan (estas kion ŝi supozis) vivon de Akadia. Ne ekzistis iu-ajn graviteco, ne havis ŝiaj movoj iun ajn direkton. Konfuzita per siaj propraj trapensprovoj ŝi vagadis de unu flanko al la alia, ne paŝe, sed mense.

Tio okazis kiam la doktoro eknodis sian senĥaran kapon respondante Akadian silentan pregunton. Ne valoris vortigi la ideon, ĉiu en la ĉambro certis pri la temo, eĉ ke nur du eblecoj ekzistis: jes kaj ne.

Tion ŝi lernis ĉe la universitato: nulojn kaj unuojn. Spertiĝis ŝi pri sidado kaj tajpado. Onidire ŝi havis la raran talenton. Do sidadis ŝi kajkreadis linion post linion la programon de la perfekta vivo.

Kaj subite tio! Okuris senaverte kaj dubige pri la certeco de la vivdaŭra plano. Jam semajno trapasis kaj ŝi ne ekkapablis tradigesti tiun malfacilan cervan nutraĵon.

Ŝi esitis graveda.

2010-03-24T19:35:00.000-07:00

Czekając na nieoczekiwane

Poranne Teh Tarik (lana herbata, malezyjski napój) przyniesie ze sobą coś, jak zawsze przynosi. Wiele szumi nadziei, i nieoczekiwane, niezapowiedziane nadziejami zdarzenie. I tym sposobem będę krok dalej. ...

ile

2010-03-16T19:51:00.000-07:00

Ile jest takich słodkości, takich cudów, jak spłoszona nieco, delikatna róża, gdy gdy jej pączuś rozwija się pod muśnięciem pocałunku ... ...

Córka deszczu

2009-08-01T00:39:00.000-07:00

Mokre liszaje mgły osuwały się powoli w dół, ku dolinie, ku rzece. Owłosione grzbiety wzgórz sterczały niewinnie i kusząco. Spomiędzy chmur rozdarła się jasna dziura, przecinek w mokrej deszczowej porze. Poddtopione łąki odzwierciedliły szerokim lustrem tę nagłą zmianę niebiańskiego nastroju szeroko otwartymi wodnistymi oczyma, gdzieniegdzie okraszonymi jaskrawo-zieloną rzęsą młodych łodyżek ryżu.
Wioska spała jeszcze, wczesana starannie w równe rządki krzaków herbaty wylegującej się spokojnie na wygodnych słonecznych tarasach w oczekiwaniu na wiosenne zbiory. W oczekiwaniu na przyszłość. Kto wie, może i podróż do francuskiej czy polskiej filiżanki, w Europie szklanych, jak gabloty na ekspozycji, niedosięgłych marzeń.
Z trzcinowej strzechy sklepiku Nam-Fon wzruszona nadmiarem wilgoci poranna rosa rzeźbiła tajemnym szlaczkiem w białym ile zielnika jakiś wiersz, czy zaklęcie. Słowo po słowie, kropla po kropli, szemrała opowieśc o górach, o koszach z liścmi herbaty, o A-Mi-Tuo-Fu i o długiej drodze do miasta, na rynek. I o snach. I nocach bez snów.
...
-------------------------------------------------------
Nam-Fon, po tajsku dosłownie „woda deszczowa”
A-Mi-Tuo-Fu (阿彌陀佛) jedno z chińskich imion Buddy
Kon myang, czyli osoba miejska, tak podkreślają Tajowie, by odróżnic siebie od nie-Tajów zamieszkujących ich imperium

Arek Zdroyevski na basie

2009-06-12T20:04:00.000-07:00

Arek Zdroyevski on MySpace Music
genialne kawałki, na basie: Silent Witness and A Girl With Red Balons

Szkoła na Północy

2009-06-12T18:19:00.000-07:00

Zapraszam Was na moją nauczycielską stronkę, pełen luz

Dworne konwenanse.

2008-12-21T18:11:00.001-08:00

Taksówkarz odkleił plasterek wydzielonego oszczędnie lepkiego ryżu w przezroczystej powłoczce mikroskopijnego plastikowego woreczka. I podał mi go za 20 bahtów. Zaśmiałem się do kobiety z ławy naprzeciwko, odeśmiała się ze zrozumieniem. Hahaha! Każdy wie, że taksówkarze to wyrwigrosze. Zająłem miejsce w autokarze, wśród zmrożonych, opatulonych w grube koce Tajów, tak bardzo dumnych z wynalazku klimatyzacji.
* * *
Zroszone blaskiem cudu poranka królowe dworca dumnie uniosły falbany swych sukni i skierowały orszak nigdy zbyt przemęczonym krokiem w przeciwległy kąt dworcowej hali.
Gapie umilkli na chwilę zdumieni tym nagłym pięknem. Czas zatrzymał się na tę pyszną pawią minutę i zastygł w oczekiwaniu na co-dalej.
Panie zasiadły na tronach ławek przy grzejnikach i przeuroczo rozmazały makijaże szerokim gestem przetarcia ocząt swych królewskich majestatów..
...<--Paź raz jeszcze naciągnął przykrótki sweterek na przewiane zimą nerki. Duło, to prawda, ale moc centralnego z kotłowni nie przygasała ani trochę - oaza ciepła wciąż trwała, a i choć winiacz już wysechł, zabawa trwała, a zużyte dworcową erudycją głosy bardów opiewały coraz to nowe przygody dworzan i rycerstwa, co i mogłyby się zdarzyć poprzedniego wieczoru.Czarno stało się szaro, śnieg złapał przez chwilkę nieco różowych iskier wschodu słońca. Zmęczone uśmiechy poczęły topnieć pod naporem nowego dnia. Potem drzwi otworzyły się szeroko, zionęły zimowym mrozem i do hali wtargnął pewnym marszowym krokiem pierwszy wszesno-poranny pasażer.Pani za okienkiem odkleiła się od blatu. Echo rozniosło brzęk monety, megafon odchrząknął i zapowiedział pierwszy pociąg, pośpiech chyba.Panowie od winka skrzywili się od taj nagłości akcji, zwinęli królowe i rozsypali siępo miasteczku ustępując miejsca dziennej zmianie do-pracy-spieszących, urzędasów, uczniów, policjantów, księży, ciężarnych, dzieciaków, babć i taksówkarzy.I zaczęli oni wszyscy udeptywać nocny puch białego opadu, aż zrobiła się papka szaro-brudna taka. Cieć sypnął jeszcze niejodowaną kuchenną i zaczęło się rozpryskiwać. To sięzaraz ktos obraził, że jej na żakiecik chlapnęło, a prasowała nowym żelazkiem, na parę, z kupą kolorowych przycisków i pokręteł, że oj! sama nie wie do czego, ale sąsiadka poleciła, bo podobno dobre, a i cena przystępna...* * *
I tak dzień poleciał dalej. W autobusie znów powiało mrozem dumnej klimatyzacji.

Poczęliśmy przedzierać się przez góry, do Isanu.

-->

Pieprz

2008-09-04T02:34:00.000-07:00

Tajowie sobie z obietnic nie robią wielkiej sprawy.
Jeśli zdarzy Ci się obiecać, a przecież ludzie żyją w grupach, więc muszą od siebie zależeć, to wiedz, że nie ponosisz odpowiedzialności za nic poza Twoją obietnicą. Jeśli spóźni się autobus, to ni będziesz przecie dusił w żołądku wściekłości na kierowcę, że temu zachciało sie wody i musi sie zatrzymać, żeby ją kupić. A sprzedawczyni miała dziś poród w rodzinie, więc nie działa na pełnych obrotach, albo ktoś przed kierowcą kupił ostatnią butelkę wody. Po prawdzie kierowcy nie kupują wody, tylko pompują ją w bazie lub z automatów wody pitnej "1-baht-za-litr-odwrócona-osmoza-ultrafiolet".
Ale coś mogło się zdarzyć.
Kiedyś jechałem na spotkanie, z pieprzem w dupie, bo konto puste, a żołądek na to nie zważa. Rząd stanął po mojej stronie i wydał edykt o darmowym transporcie lokalnym dla Tajów. W pociągach musiałbym wyłożyć, ale w miejskiej komunikacji Bangkoku? Ha! Gorąco, tłum darmowiczów, gdzieee tam!... Przejechałem się za darmo!
I po piętnastu minutach zadowolonej z tej prędkości (miał kierowca jaja) miny, się musiałbym zdenerwować, bo autobus nagle stanął i zaczął zawracać. Wszyscy mieli nieco zaskoczone miny, ale nie poprzestali na tym, tylko wysiedli i poczynili kolejne starania w podróży do pracy.
...<--Znalazłem więc jednego z tych zielonych prywatnych pędziwiatrów, co, choć tonażem przypominają mały autobus, dla kochanej klienteli są w stanie udawać, że są skuterkami i zmieszczą sie bez bólu między dwoma obładowanymi kontenerami ciężarówkami wago super ciężkiej. Czasem myślę, że na dwóch kołach.Dziś to było już 8 bahtów, nie 7 jak zazwyczaj, ale odrzutowo, więc bez stresu pokonałem kolejne 5 minut.I Autobus zaczął zawracać! Ha!Wysiadłem więc, przebiegłem na następny przystanek i zamachałem na pierwszego z brzegu tamadaa (zwykły, tzn nieklimatyzowany autobus).Kiedy wróciłem z Malezji, z maratonu wizowego, poszedłem jak każdego przedtem poranka do pracy, na uniwerek. Krawacik, biała koszula, czarne porcięta, wyszmalcowane obuwie koloru czarnego-a-jakże. Poranny jogurcik, materiały w teczce pod pachą, "Dzień dobry" do koleżanek z biura. Łapię za listę, a tu wynurza się pani z czymś dużym na epolecie i mi "no bo..." zaczyna jakieś. I że to nie oni, ale moja agencja znalazła im nowego nauczyciela, bo potrzebowali. A ja, czy mogę popatrzać, jak nowy adzian (mistrz, takim tytułem obdarza się tu nauczycieli) proszę ja Ciebie naucza. A pani majorowa,że to się nie da i bardzo jej przykro. I z chęcią sobie mój numer zapisze, bo go jakoś tak nie maaają...W agencji, rzecz jasna, powiedzieli, że to Uniwerek, bo moich metod nauczania, czy coś tam. No, hahaha!...Więc co mi zostało? Wrócić na moją uliczkę 58 i uraczyć się kawą od znajomej sprzedawczyni czego? Kawy.Tu wpadnę w dygresyjkę, bo u nas masz panie kawę w domu i ją sobie parzysz, albo hydraulikę naprawisz guzik przyszyjesz, obiad ugotujesz, czy co tam jeszcze się w domu robi. A w Tajskim slamsie nie. Kto by pomyślał że biedotę stać na korzystanie z usług. A właśnie,że tak! To właśnie dzięki temu te małe nadkanałowe i uliczkowo-zaułkowe społeczności są w stanie przetrwać kolejne burze samakowo-taksinowe.Część z mieszkańców tych mini-komun pracuje na zewnątrz. Reszta żyje z nich, nigdy nie nadużywając tego dobrodziejstwa. Nie ma tu targów, ceny są ustalone, wszyscy znają się i plotkują (mężczyżni na równi z kobietami, w końcu to zdrowe - swobodny przepływ informacji) o sobie nawzajem. Na czele stoi sołtys i to on gada z policją. O!Jest i szwaczka, albo kilka, jesli ulica długa, ale nie wchodzą sobie w paradę (konkurencja? phi!)Bez liku straganów ze świerzymi curry, lepkim ryżem, lodami ,kawą, rybką, kurczaczkiem, zupką i słodyczami. Jest zegarmistrz, optyk, fotograf, fryzjerzy, szewc, prawnik, jest i żebrak, wszyscy go znają. Przypomina mi się "Skrzypek na dachu", jak babcię Krypcię!...W domu nie gotują, bo przecie zupa gotowa na ulicy czeka, a tańsza, bo z dużego kotła.Dziś poraz pierwszy usiadłem z członkami starszyzny do jednego stołu przy porannej kawci po hymnie do króla. Do samego sołtysa jeszcze daleko, ale po rydzykowemu kiedyś znajdę się na środku fotografii pierwszej strony miejscowego brukowca.Królewna śpi, ja stukam, niech wypocznie, jutro poranna zmiana.-->

Zagrałem Srebrnego Demona

2008-08-27T07:46:00.000-07:00

Poprawka do poranka

2008-08-22T07:10:00.000-07:00

Panny budzą się o poranku. Niektóre wcześniej, by delektować się ostatnim dziś pejzarzem domowego i przytulnego pokoiku w bloku fabrycznej sypialni. Inne łapią jeszcze ostatnie kolory marzeń spod wpółprzymknietych porannych kruczoczarnych rzęs po czym rzucają się w wir pryszniców, prasowań i czesań.
Te pierwsze spokojnie, z godnościa wyruszają kwadrans wcześniej i cieszą się spokojnym spacerkiem w blasku punktowców teatru wschodzącego słońca. Te drugie, pośpiesznie, jak spłoszone łanie gonia czas stracony na marzeniu.
Wreszcie spotykają się na przestanku, już be różnic, porównuja makijaże, fryzury, i kunsztownie wyprasowane jednakowe jak w armii uniformy.
Nie rozmawiają. Są już w świecie marzeń, daleko dalej, niż na taśmie produkcyjnej, w zlożonej rzeczywistości fantazji przyszłych sukcesów, gdy w końcu zjawi się ten ĸsiążę.
Książę będzie mówił po Tajsku, będzie bogaty i szarmancki. Będzie tam, by wyrwać tę tylko, jedyną, z szaleńczego cyklu przebudzeń, fabrycznych zmian i powrotów, i porwie ją do kraju białych magnatów holywoodzkich, miejsca szczęśliwego, dostatniego, skąd księżniczka będzie posyłać biednym rodzicom tysiące bahtów budząc zachwyt i zazdrość sąsiadów zza ryżowego poletka, na którym ojciec zapracowal tyle, by wyslać córkę po nadzieję.
...<--Cała ta wizja jest mglista, zamazana domysłami, lecz same kształty i barwy raju żywią fantazje i pozwalają zapomnieć o kolojnym dniu w hali produkcyjnej.Nadjeżdża autobus. Marzenia rozpryskują się na chwilę kolorową tęczą wokół jedwabnowłosych głów, zaprzątniętych teraz walką o dobre miejsce na półtoragodzinną podróż do pracy, by po chwili znów zatonąć w bezpiecznej wizji tego co nadejdzie.Jedna z nich zachorzała dziś. Czule ocieram jej twarz i szyję wilgotną chusteczką współczucia....-->

Dwie siostry

2008-08-17T10:16:00.001-07:00

Były dwie siostry, siedziały naprzeciw siebie, zatłoczony pociąg nie dał im szansy dzielenia jednej ławki.
Ale nie zważały na to siostry, mogły przecież wymieniać sekretne siostrzane znaki i cieszyć się wzajemnym dzieleniem poczucia bezpieczeństwa.
Jedna siostra brwi miała groźne, na dół ściągnięte, w niezgodzie z jej ustami, czerwonymi jak maliny, słodkimi w zaproszeniu, które mogłyby wszeptać. Może matka powiedziała: "A męża byś sobie w końcu znalazła!...", a może chłopak w las ruszył i tyle go widzieli. A w lesie - mówią- ryb wiele .
...<--Siedziała czymś widocznie podirytowana i ciskała wokół iskry - nikt nie śmiał spojrzeć w jej stronę. Czasem rzuciła tylko okiem na siostrę, smutna tak jakaś, rozdrażniona, może współczująca.Druga siostra niewinne brwi miała. Wzrokiem swym delikatnym muskała wiotkie jak puchu płatki, szcześliwe z tego błogiego sotkania spojrzenia zachwyconej gawiedzi. Różową reklamówkę ze skromnym dobytkiem zakrywała brzuszek z pulsującym pięciomiesięcznym życiem.Pociąg wyjechał na równię. Z dala tylko czasem skały wapienne jakieś, z klasztorem lub tylko przerosłym zielenią tropikalnych gąszczy czubem, mąciły senny spokójopóźnionej, lecz bezopczucia winy, monotoniirytmicznego stuk-stukaniatorów pod wagonem trzeciej klasy.Oczy obu sióstr błyszczały zjednakową czystością, innymi jednak nadziejami. Potem zappiszczały osie. Podniosły sięsiostry i zstąpiły na peron domowej stacji.Stęknęło żelazo i potoczyłsię zaprzęg dalej ku północy.Została mi po nich tylko karteczka, zaszeptała do mnie słodkim, drobnym maczkiem.-->

Poranek z Hua Hin

2008-08-17T10:14:00.000-07:00

Rankiem budzą się zorze i na południe od กรุงทพ. Wstaje Hua Hin, dziewczęta znurzone całonocną nagonką za portfelami białasów idą na należny spoczynek. Otwierają się pralnie i smażalnie Tajskich pączków w miejscach gdzie jeszcze w nocy pulsowały życiem bary i burdele.
Budzi się Czumpon, peron stacyjki kolejowej pięknej ,jak domek dla lalek zapełnia się oczekiwaniem na pierwszy odjazd. Guesthouse
'Fame' i agencja nurkowania w jednym parzy kawy zaspanym lecz leniwie zadowolonym farangom. Kelnerki uwijają się, rześkie, jakby nidgy snu nie potrzebowały. Ten dom to ostoja. Chleb pachnie rozkosznie drożdżowy, domowy, rzadki, jak rara avis na półkach zprzepisami tajskiej kuchni.
...<--Pociąg rusza, tłuszcza ożywia się, jakoże jest w wagonie farang, wiec bedzie wesoło...Zjawiły się i towarzyszki podrózy na chwilę krótką, potem pożegnały mnie czule i rozpłynęły się jak kolorowy sen, w urzekającym wapieniem wzgórz i puszystą delikatnością ryżowych pól Lang Suan. Zostawiły mnie zuśmiechem i poszły...Dlaczego kocham Tajlandie?-->

2008-08-07T00:51:00.000-07:00

Aki

Ich spotkalem - przemierzaja swiat

2008-08-07T00:45:00.000-07:00

www.rafalgaweda.com, http://www.neverendingtrip.net/
Swietne fotki, jestem pod wrazeniem ich wyczynow!;)

Dlaczego kocham Tajlandie?

2008-08-01T07:32:00.000-07:00

Notesik podarowaly mi poludniowe dziewczeta. !0 bahtow, zazartowaly. Ile za strone?- odsmiechnalem sie. To tylko zart, dziewczyny mile i cieple. Po hoteliku zirytowanych Europejek to jak powrot do dawno nie widzianego domu.

Tajlandia jest kobietą.
Cieplo otula moja dusze patrzac mi prosto w oczy swoimi - czarnymi, jakby skladaly sie tylko wrazliwej na kazde moje zyczenie zrenicy.
Czule dotyka mego serca, gdy za Polska zalkam, opiekunczu tuli mnie do swych goscinnych piersi.
A gdy jest mi za slodko szepcze "Nic to..." i tym samym spojrzeniem przeprasza, ze zakluca cisze.

Dlaczego kocham Tajlandie?...

Poranne Miss Fabryki

2008-06-28T23:54:00.000-07:00

Piata rano, zaspane miss z Western Digital Company przemierzają sennie drogę z sypialni na przystanek. Jedne wyrwały się za pietnascie i z zapalem przesuszyły włosy nad wentylatorem, inne powoooli, o czwartej rozpoczely rytuał przebudzenia. Wszystkie spotkały się na przystanku i zgodnie, już bez różnica temperamentu, w ciszy dochodzą do siebie. Czeka je długi dzień, aż będzie ciemno, i zmęczone, z pokora, przebrną te sama drogę na miejsce spoczynku.
Ksiezyc, jak nad Nilem, mruga na wpol zamknięta szparka zza podpuchniętych z zaspania powiek. Patrzy w dol, na metropolie Bangkoku, gdzie zycie nigdy nie zamiera, i wiecznym zywym tetnem zasila miejskie zycie. Straganiarze wymieniaja sie, jedni koncza, inni rozkladaja pikantne salatki i desery z tapioki i ryzu. Ptaki budza sie na spla tanych drutach elektrycznych i slupach i witaja z rozkosza nadzieje na nastepny wschod slonca. starzec zmiseczka ryzu odprawia powitalne modly, mnisi tu nie docieraja.

Roza

2008-06-24T06:48:00.000-07:00

Zaslepione miss fabryki za miastem salutowaly do wszechpoteznego slonca omiatajacego teatralnymi snopami niezliczonych punktowcow ich zmeczone nocna zmiana twarze.
Salutowaly z taka rutyna, ze nie zwazaly juz na zapachy ni kolory, ani tez skromny cien zadaszonych straganow z zupa, ryzem i sosami....<-- Sunely bez gracji, szybkim krokiem do lozka przeznaczenia. W glebi uliczki ich tory rozchodzily sie do spokojnych bocznic mieszkalnych zaulkow. Do kilku godzin snu, wspolnego posilku na podlodze z innymi uczestniczkami tej niekonczacej sie zabawy w kolo0 pracy i domu, wsrod salatek z chilli, wietnamskich spagetti, koli, carry i slodk0-slonych deserow z lepkiego ryzu i bananow. Do ostoi bezpieczenstwa.Kazda z nich byla w pelni swiadoma swojego wejscia w inny swiat, przekroczenia granicy do universum karty bankowej, nowego telewzora, niezliczonych bluzek i dlugich rozmow o niczym przez telefon z ostatniej wyplaty. I innych iluzji, ktore pozwalaly im czuc sie troszke lepiej w tym wirze 12-godzinnych zmian i marnych paru srebrnikow na miesiac za niekonczace sie niewolnictwo dla wielkich inwetorow z Japonii i Europy. I ciezkich tysiacow wysylanych rodzicom w spekanym sloncem Isaan.Polska odpadla z eliminacji, skupilem sie na Chorwacji. Nie, na mojej przyjaciolce, probuja odgadnac, jakie nadzieje kryja sie pod piekna powloka Jej ciala. Spala obruciwszy swe brazowe -->oczy do krainy marzen, snila spokojnie, ufnie, czujnie.

W kraju spiewających ślepców.

2008-06-14T22:54:00.001-07:00

Ladyboya oko zabłysnęło chciwie, przyniosła mi najdroższe piwo w całym barze, nie ma, że przebacz, w końcu jestem farangiem. Na bliskim wschodzie, gdziekolwiek pić będziesz barman dołoży wszelkich starań, żebyś wrócił, bo jego marna egzystencja zalezy od poziomu twojego zadowolenia. A już napewno w Turcji. A już napewno jesli tylko znasz choćby jedno słowo w miejscowym narzeczu, albo wyraziłeś swoje poważanie do Islamu. W końcu Turcy to Europejczycy od chwili upadku Konstantynopola, a czerpią z tej samej, co Chrześćjanie Księgi.
Tu inne reguły żądzą grą quotidiano. Dzis zdarzą się rzeczy, które nie będą istnieć już jutro. Tak: karma, ale nie: farang nie jest przecie humanoidem, więc nie podlega tym samym regułom. Przecież znamy to tak dobrze, Niemcy to ci, co nie mówią, więc obcy, inni. Miał racje Goldman, ci z innego plemienia to nie-ludzie, więc można ich zjeść.
W tym miesiącu spłukany do reszty, ale po naszemu – POLSKU! Co, ja nie zjem somtam? A przekupka zapytała z troską i ostrzerzeniem w głosie: „Pikantne?”.
...<--Jasne, że tak! Ja nie dam rady? Ułani na czołgi! Jak to powiedział rebe osiemdziesięcioletni (juz w pażdzierniku, urwis jeden i podrywacz lewej półkuli ziemskiej) Adam Rosenblatt ze swoim: „Eeeeee!... A gówno wieta, chrześćjanie, bo składacie pokłony rzeżbom i obrazom. Nasz Mojżesz otworzył nam oczy – nie wierzymy w bałwany!!!”No i zamówiłem pikantne. Już po drodze zacząłem podjadać zadowolony, że „Wcale nie takie ostre!”, a po minucie nie bylem już w stanie oddychać, więc wskoczyłem pod pierwszy kran, jak pod gasnicę, żeby stłumić ogień palący mój przełyk. A i dwie butelki nie były w stanie ugasić rozszalałego żywiołu. las płonął a wszystkie wiewiórki uciekały w popłochu gdzie mięta rośnie – nad stromień, żeby zanużywszy nadpalone ogonki w orzeżwiającej toni potoku wydać gaszący dźwięk „cssssss....” i zasnać chłodnego spokoju od języków płomieni jadowitych tajskich papryczek.- Maj pen raj (Nic się nie stało, nie ma sprawy.)Opuściłem ten bar bez żalu, z przymilnym jakby modlitewnym gestem łaj ( ไหว้).
Przy którymś z domów ochroniarze zaprosilimnie na piwo i futbol. Hiszpanie grali marnie i Szwedzi grali nieudolnie. Chyba wynik ustalony przed meczem. Szef ochrony paradowal z krótkim mieczem ze stali nierdzewnej.
- Ten to w armii był, zawodowo- wytłumaczyłjeden z chłopaków. Klinga ostra byla jak brzytewka. Wczoraj widziałem ostatnie relacje z protestów pod Pomnikiem Demokracji. Tu, gdzie mieszkam żądzą rojaliści, każdego ranka sołtys wygłasza przemówienie do narodu, pełne patriotycznego żaru i troski o targane niepewnością, w co wierzyć, zabiegane umysły współziomków Tajów w naszej wiosce. Zaraz po hymnie do Króla, gdy wszyscy zamarzają w stop klatce wyprostowani na baczność na minute szacunku do Władcy. Choć większość tutaj to uchodźcy z Isaanu, czyli Laosu, a nie jak mówi oficjalna propaganda – północno wschodniej Tajlandii. Kuchnie przepełnione poszukiwaczami lepszego życia, burdele zapchane dziewczętami, które myślą, że już je odnalazły.
Tajowie to rasa zdobywców. Jak to piszą w „Lonely Planet”: Past glories.
A już napewno Taj, który tatuażami przekracza 70% powierzchni swojego ciała. Taki typ jest tu wyrazem narodu i ludu, taki jako przyjaciel najlepszym jest, lecz gdy go spotkasz po raz pierwszy, nie ufaj mu, wiedz, że jesteś podrzędny.
No i gdybym był Tajem, to na pewno wytatuowanym magicznymi sentencjami, ze zwojem z zaklęciem i amuletami na szyi. Ubrany na czarno, z długimi włosami, wyćwiczony w tajskim boksie (mułaj taj มวยไทย).
* * *
Rankiem zbudził mnie piękny głos. Pieśń była laoska, łagodna, pełna wiary w miłość i nadziei na obfite ryżowe żniwa tego roku. Ślepiecc posuwał sie powoli wzdłuż muru ulicy, z mikrofonem w jednej, a bambusowym kijkiem w drugiej dłoni, ze wzmacniaczem zawieszonym na szyi. On wyraża, co ludzie myślą, on daje ludziom myśli do myslenia.
-->

Jedna czerwona, trzy zolte

2008-06-14T22:52:00.000-07:00

Jak kierowca podażający za ruchem wentylatora w rozgrzanym od slonecznego gorąca blaszanym pudle miejskiego autobusu, natchniony porannym głodem zmierzalem w kierunku, skąd dobiegała apetyczna woń slodkiego ryzu ugotowanego na parze z bananem, mleczkiem kokosowym i czarną fasola w małym pakunku z bananowego liścia (potrawa ta zwana kao tom mat ข้าวต้มมัด pochodzi z Isaan, północno-wschodniej prowincji dzisiejszej Tajlandii).
Dziura w kieszenii kwalifikowala mnie juz w pełni zasłużenie do tytułu farang kinok(ฝรั่งขี้นก), czyli cudzoziemiec-ptasie gówno, jak to mówiaTajowie o nie-Tajach bankrutach. Zapach wydawa się tym słodszy, że uderzył prosto do mojego przećwiczonego postem żołądka. Sprzedawczyni udala zakołpotaną problemem konwersacji ze mną, ale szybko doszła do siebie i z umiechem dopełnila rytuału sprzedarzy. Aromatyczna Kao tom mat zaprzyjaźniła się z kawą i wszyscy razem ruszyliśmy na spotkanie dnia.
Słoneczko krztusiło sie nieco, jak silnik starej Syrenki, i popłakiwalo co chwile, ugodzone szaroscią corocznego monsunu, ale kierowcy jeźdźcy skuterków-taksówek nie poddawali się cudzym emocjom, tylko dzielnie starali sie podwieźć mnie a choćby o parę kroków dalej, 5 batów, może 10. Nie wdawałem się w dyskusję, maszerowalem dalej, z poczuciem misji, a trochę z tęsknoty. Przebrnąłem pędem przez kolorowe stragany Rangsitu i już tam byłem, luż tuż tuż, i ... zgubiem się. Uliczki splątały się ciasno i nie pozostawiając mi wiele przestrzeni na manewry, skierowaly mnie prosto na szeroki jak pół Wisły kanał. Miało być tu przejście, ale zarosło jakoś, jak rana zabliźnia się z czasem, blokując przepływ, ale uszczelniając system i ratując organizm.
(Tajskie miasteczka bardzo przypominaja te z Chin: betonowe jezdnie, wysokie krawężniki, stare betonowce i nowe wille dorobkiewiczów z nierdzewnymi balustrafami, poręczami i furtkami, gdzie tylko da się zamontować któreś z nich.)
Pozostało mi zapytać o drogę. Pierwsza była przekupka – uciekła za stragan. Potem gospodyni na zakupach. Już rozpoczęła unik, ale ją ubiegłem. Nie mogła rozpoznać mojego tajskiego przerażona europejskością mojej twarzy. W końcu zaskoczyła. Wrzuciła jedynkę i powoooli wytłumaczyła. Po kilku minutach czuła sie już tak swobodnie, że mogła wyrazić zdumienie moją komprehensją. Pożegnałem się i ruszyłem dalej.
Chmury przeżedziły się a wiązki słonecznych promieni jasnym spojrzeniem przeczesały przemokłe podcienie. Oświetlona strona ulicy opustoszała, ocieniona zapełniła się ludzkim gwarem. Pobiegłem za wskazówkami mojej dobroczynnicy. Prosto do graniczącego z blaszanymi chatkami slamsów nowoczesnego centrum handlowego dla turystów, nowobogackich i ich dzieci.
Przebiegłem przez autostradę i wreszcie dotarłem dokąd miałem dotrzeć: Przed rzędem białych krzesełek wśród flag i dekorcji na wielkim ekranie toczył się pojedynek: drużyn Niemiec i Chorwacji. Piękny to był mecz, jedna czerwona, ze trzy żółte. Eurocup 2008, chyba zatęskniłem...

Krung Thep

2008-06-10T01:50:00.000-07:00

To, co moze zając kierowcy bez jaj 3,5 godziny, szybszemu koledze zajmie zaledwie godzinkę. Hahaha.
Bo po pierwsze: uwazaj na czerwone autobusy, bo ugrzezna w trafiku, zielone sa o polowe krotsze , zwrotne sa bestie;po drugie uazaj na autobusy generalnie,bo pomimo wyraznej numeraji moga nie jechac dokad sobie zyczysz.
Wiec ucz sie czytac, tak z szacunku do gospodarzy chociazby.
Taki kanarek na przyklad moze nie wiedziec, czy jego autobus jedzie dakad ty chcesz.
Taki kierowca moze mial zly dzien.
A moze sie tobie spiesy, a nie powinno.
Sie zastanow. Bo bangkok to piekne miejsce, bogate w szczegoly, tylko spokojnie wez to.
I sie nie nerwuj, bo to gowno warte, a wody duzo stracisz.
Patrz! Khlong!
Patrz – studentka w mini! Paaaaaatrz! Studentki w miniowach – cale stada!!!!

A jesli cei nie zwabi ani targ smakolykow ani sprzedawcy amuletow i artysci magicznych tatuazy, wtedy wracaj do macierzy; Khaosan zawsze bedzie czekal, wierny, niezzmienny, patthai, pingpong show, gajerki od Nepalczykowz Burmy, a na zapleczu dziwkarnie, wspaniala kafe tamadaa, zolte curry, przecudna salatka ze slodkim sosem, ehh!...
Tu nory hotelikow pelne wloczegow, spalonych w Pattayi i przepoconych w przemarszach z calym dobytkiem na plecach. A wszyscy czekaja. Czekaja. Czekaja.
Jedni na samolot, drudzy w tranzycie z Isaanu do Malezji, inni poprostu czekaja, wessani przez metropolie, omotani brakiem celu i przyjemnoscia spedzania czasu.

Sa tu i normalni Tajowie, nie tylko egzotyczni gorale z polnocy obwieszeni chinskimi souvenirami. Sa tu i prawdziwi tubylcy, oprocz panienek z Kambodzy i Laosu na dorobku, zdala od mamy i taty, czasem tylko dzwonia, a gdy juz maja wystarczajaco, a jeszcze nie zdziczaly w dzungli Krung Thep, jada, pieniadze wioza. I opowiesci o rzekomej pracy w barze.
A ci normalni Tajowie kryja sie po slamsach splatanych przesmykow, wystarczajaco waskich, by nie zjawil sie tu otyly Amerykanin z USA, a l szerokich na tyle, by w ich rozgalezieniach rozkwitly w nich kolorowe pasozyty orchidei targow i ryneczkow ze wszystkim, czego nie mozna sie tu spodziewac. Tu tez kruja sie zwolennicy i przeciwnicy politycznych pradow, zjednoczeni zgodnie w dobrosasiedzkim wspolzyciu.
Nieraz przemykalem sie tymi uliczkami, jak okopami, z bitwy argumentow pod Pomnikeim Demokracji i spowrotem, niezauwazony, choc pilnie sledzony.

Bangkok urzecze cie zapachem. Ale poczekaj, nie czas na osady, jeslis tu pierwszy tydzien. Ochlonij, odpocznij, zwolnij. Dobrze. A teraz zacnij sie cieszyc.
Moze najpierw kolory: Zloto i czerwien stolecznych swiatyn, ciemne usta Tajek, czarny cien i goracepromienie wszechobecnego Slonca. Dobrotliwe, gdy tylko musniesz je wzrokiem i drapiezne, gdy za bardzo ich chcesz, gotowe wyssac ciebie ostatnia krople potu. Jak Tajki.
Potem smaki. Przyjdzie taki dzien, gdy juz nie bedziesz juz w stanie zniesc nakazow europejskich konowalow dotyczacych czego tak a czego nie jesc. Bedziesz tu juz tydzien, jeszcze wystraszony ameba wielkosci slonia i salmonella wyprowadzana na smyczy na spacerek co rano przez starsza pania z naprzeciwka. Napewno zwabia cie te kolory, te egzotyczne ksztalty, niepojete dla naszego praktycznego zimnoklimatycznego umyslu, niepotrzebne, hahaha, ... ponetne ... A niech tam! sprobujesz raz. Powolutku, ku radosci i rozbawieniu sprzedawczyni, odwiniesz skorke, obnarzysz miazsz, a wszystko to przez chusteczke chigieniczna z apteczki MAMA-ZAPAKOWALA. Uszczypniesz odrobinke, niejadowite, potem jeszcze, i jeszcze... Pycha!!!
Jak na jeden dzien to dosyc juz emocji. Ale jutro sprobujesz inny owoc, a po tygodniu ta zabawa wciagnie cie na dobre i juz nic nie uratuje cie od sprobowania czegokolwiek z polki ulicznych smakolykow. Amoze nawet skusisz sie na zywe krewetki z chilli i makaronem ryzowym. Hahaha!!! Smacznego!!! ฟารง

Vientianne

2008-05-30T00:11:00.000-07:00

Te same kafeje, te same zupy i spacery nad Mekongiem. To samo miasteczko z dawno zapomniana francuskoscia.
Hahaha!!! Tak milo siest tu wrocic! Ciesze sie kazda chwila Laotanskieg ciszy, zanim znow zanuze sie w zatloczonym gniezdzie mrowek Bangkoku.

Nowe fotki

2008-05-27T01:04:00.000-07:00

Bede pakowal na http://picasaweb.google.com/rubekolo/

nie mam narazie miejsca w czasie na pisanie, troszkie pozniej.

Pozdrawiam Was Kochani Moi!!!

Daniel;)

Film ciekawy

2008-05-01T23:49:00.000-07:00

Klasa z LO

2008-04-16T01:04:00.000-07:00

Lata nie minely, czas nie poplynal
wczoraj kreda
oberwalem w ostatniej lawce
za nic

Kocham te lata
w pamieci

czekam co bedzie
i nie boje sie

zderzenia

;)

2008-03-27T22:51:00.000-07:00

Swietne mapy Vientiane:

http://hobomaps.com/vientianemain.htm

Latac

2008-03-10T21:44:00.000-07:00

R. Kelly I Believe I Can Fly
I used to think that I could not go onAnd life was nothing but an awful songBut now I know the meaning of true loveI'm leaning on the everlasting armsIf I can see it, then I can do itIf I just believe it, there's nothing to it[1]I believe I can flyI believe I can touch the skyI think about it every night and daySpread my wings and fly awayI believe I can soarI see me running through that open doorI believe I can flyI believe I can flyI believe I can flySee I was on the verge of breaking downSometimes silence can seem so loudThere are miracles in life I must achieveBut first I know it starts inside of me, ohIf I can see it, then I can do itIf I just believe it, there's nothing to it[Repeat 1]Hey, cuz I believe in me, ohIf I can see it, then I can be itIf I just believe it, there's nothing to it[Repeat 1]Hey, if I just spread my wingsI can flyI can flyI can fly, heyIf I just spread my wingsI can flyFly-eye-eye

Tajlandia

2008-02-27T03:53:00.000-08:00

Jeszcze nie opanowalem sie na tyle, zeby opisac te cudowna kraine i jej dobrodusznych mieszkancow...

Sikhanoukville - miasto niespodzianek

2008-02-01T01:51:00.000-08:00

Text jeszcze nie dojrzal

Rozwod z przeszloscia

2008-01-26T22:07:00.000-08:00

Meksyku juz nie pamietam, Turcja wyblakla, Kazachstan jakby sie nie zdarzyl.
Jade do przodu teraz, nie wstecz, zycie przyniesie, to na pewno.
Niech bedzie co bedzie, niech zniknie , co bylo.
Niech kazda minuta da mi wspomnieine , a kazda nastepna zamaze poprzednia.
Niech wiatr zadmie w zagle, niech pomknie szkuner przez wzburzona wode.
Niech czuje wiatr w nozdrzach, a odlegly spiew syren niech bedzie mi kompasem, nie przystania.
Bylem psem, teraz jestem wilkiem.

Saigon

2008-01-19T20:24:00.000-08:00

A tu kobiety przyjazne kufel wietnamskiej herbaty parza, spedzamy popoludnia i wieczory na igraszkach przy stole, gdy na dworze geste goraco rozgrzanego Saigonu. Jutro pewnie uciekne do Kambodzy -nastepnej ziemii obiecanej. Wiatry przyniosly juz do mnie tropikalny zapach Indonezji!...Nie moge rak powstrzymac;)
Kochaj i zyj!

Wiosna

2008-01-15T01:15:00.000-08:00

Wiosna przyszla nieoczekiwanie, a moze koniec zimy?
Zaprosila mnie do srodka, ulozyla delikatnie wsrod swiergotow i zapachow jej polany. Uglaskala, przytulila, ukoila miekkim i glebokim pocalunkiem - powitaniem.
Czulem sie jak we snie, poddalem sie temu cieplu z ochota, lecz bez pospiechu. Balem sie, ze czar moze prysnac i zbrnac bede przez niegoscinne zamiecie polnocy..
...<--Wiosna polozyla sie spokojnie obok, ledwie muskajac moje ramie koniuszkami jej czarnych jak najciemniejszy atrament wlosow. Lezelismy, oddychajac pragnieniem, cieszac sie tym oczekiwaniem.Jej oczy podazaly uwaznie za moim oddechem, kaciki jej dojrzalych ust usmiechaly sie zachecajaco. Kochalem te senna zjawe, smialem sie w duszy ze wszystkich koszmarow i chwil zwatpienia i chcialem wreszcie wierzyc, otworzyc oczy i widziec ja, prawdziwa, piekna, pragnaca.Czas zachnal sie i prysnal.Przebieglem po rowninie jej aksamitu. Jej plecy wygiely sie, brzuszek urosl ponad plaskowyz poscieli.- To juz tu!... Choc!... Choc ze mna!...Odetchnalem z ulga.-->

Mnisi

2008-01-06T20:37:00.000-08:00

mnisi sie dziwuja!...

W klasztore buddyjskim

2008-01-04T22:54:00.000-08:00

Olbrzym spokojnie wpatrywal sie w przeszklone wyjsciowe wrota. Bylem jakbyu poza zasiegiem jego wzroku, lecz wiedzialem, ze wie o mnie i wspolczuje mi. Mnisi czmychali tylko przez boczne wejscie i zajmowali miejsce przy miniaturowych lawach po ubu stronach Jego Majestatu.
Czekalem. Zimno bylo - ktos przykryl mnie gruba pierzyna peleryny wypelnionej wata bawelny.

Potem nastala cisza, nikt nie kaszlal, nikt nie poprawial poduszki-siedzenia. I choc patrzyli przed siebie ich mysli uwaznie obserwowaly kazdy ruch oczu Olbrzyma.
...<--Wtem zaintonowali glosne, przenikajace grube mury mruczenie mantry. Swiatynia wypelnila sie dzwiekiem modlitwy monotonnym jak jak chinski mur, pelen cegiel, nie znaczacych i jednolitych, lecz razem wznoszacych potezny gmach powtarzanego w kolko zaklecia.Budowla ich piesni rosla z kazda chwila, rosla pod sufit, i wyzej, i gdy stracilem juz z mysli najwyzszy poziom drapacza nieba, nagle drobny dzwiek dzwonka zakonczyl wszystko i zrozumialem, ze mnisie ciagle siedza na ziemii patrzac przed siebie. Ze mur jest iluzja. Ze ja szukalem za wysoko, rzeczy nieprawdziwych, moich wyobrazen, ze sie zapomnialem.Tego wspolczul mi Olbrzym - Awalokiteszwara-->

2007-12-06T07:11:00.000-08:00

http://datamatrix.kaywa.com/

Kanton-GuangZhou

2007-11-13T17:41:00.000-08:00

Odkrywajem!... Po zorganizowanej przez Loka Esperanto Asocio malej wizycie w miejscowym przedszkolu dostalem wlasne biurko, ale do kontraktu jeszcze daleko,... 260$/mies. to stawka dla Chinczyka, ja moge dostac wiecej.

2007-11-07T19:55:00.001-08:00

http://www.china-holiday.com/online/skb/skb.asp?xs=cc&cc=1125/1128

Chi'an i JESTEM W CHINACH

2007-11-04T23:28:00.000-08:00

Z Ujgurlandii przedostalem sie do serca chin. Napizse pzniej, mam tony na papierze.

info:
pociagi-rozklad jazdy
pciagi-ceny
mapa kolei

Kazachdtan i Chiny zachodnie, napisze jak czas znajde, narazie obrazki poogladajta sobie ...

2007-11-02T21:26:00.000-07:00

Krotki epizod w Baku

2007-10-19T20:56:00.000-07:00

--- Dojazd do Baku -------

Gdy budzilem sie, ranek przebijal sie juz spomiedzy drzew lasu wiez wiertniczych. Dzien wstawal powoli, spokojnie pompujac kolejne hektolitry ropy w rosnaca w znaczenie ekonomie Azerbejdzanu.
Z leewj - kraj Azerow - piaszczuste stepy, z prawej - przedmiescia Baku- wyspy na przesiaknietej olejem, zmarnowanej ziemii.

--- Dojscie do portu ----------

Pozegnalismy sie i pognalem do portu.
(-Pieszo?- zdziwil sie taksowkarz polujacy na peronie.)
Skierowalem sie w strone morza, spotkalem polskie rodzenstwo w poszukiwaniu przygod, potem po drodze ochroniarz jakiegos budynku, wygladajacy jak stary Kubanczyk (tak to sobie przynajmiej wyobrazam) wskazal palcem w lewo.
Gdy przywitalem straznikow portowych pelnym szacunku "Salaam", ci usmiechneli sie i wskazali okienko nieopodal. Gruba blacha drzwi z ufortyfikowanym masywna krata malenkim otworem w betonowej scianie. I cisza. Nic.
Zaczelo kropic.
Od strony nabrzeza podszedl do mnie zmarzniety Anglo-Saxon.

-Cheltenham.
-Aaaa, Cheltenham! Bylem tam jednej Wigilii!

Pomoglem mu. Stalismy jeszcze dlugo pod rachitycznym drzewkiem probujac zabic czas i ogrzac sie jednoczesnie, tupiac, zacierajac dlonie i rozmawiajac o pierdolach. W sklepiku naprzeciwko kupilem jakies lepkie slodkosci, podzielilismy sie nimi marzac o kubku goracej herbaty z mlekiem.
Czas jednak mijal potrochu, choc okienko zoinelo nadal przerazajaca cisza. Co chwile zjawial sie ktos i pytal o kase. Potem przyszedl staruszek o usmiechu pelnym zlotych zebow i jakby znikad zmaterializowala siekasjerka, troszke poranna, niedobudzona, ale w tej sennosci maszynowo dokladnie odtwarzajaca codzienna procedure otwarcia biura. Jej dumne oczy, jej pewne gesty precyzyjnie jak w Taichi Chuan koncentrowaly sie na kolejnych etapach porannego zadania.
Starzec zablysnal zebem, pani otworzyla okienko i kazala czekac. Zaparzyla herbatke, rozlozyla gazetke, schrupala ciasteczko.
-Czekac trzeba, Czekac - odsmiechnela sie do mnie.
Zlotozeby usmiechal sie tylko.

Anglik i ja moklismy, rodzina Anglika marzla pod daszkiem nieopodal tureckich TIR-ow. Co chwile ktos zjawial sie i kupowal bilet. Kasjerka wyjasnila, ze czeakmy na samochod, ktory nas przewiezie, bo tu nie ma miejsc dla pieszych. Spytalem, czy przyjmie dolary.
- Nie , nie lzja! Nie moge, bo mnie tu codziennie kntroluja. Tylko manat-y (azerskie pieniadze).
-Ile?
-Nie wiem jeszcze, pozniej powiem.

Oddalilem sie nieco, zeby rozgrzac stopy. Przedemna ciagnala sie kolejka tureckich ciezarowek. Sprobuje - moze sie poszczesci!
Trojka kierowcow siedzaca przy rozkladanym stoliku przy kabinie przygotowywala poranny posilek. Gdy mnie zobaczyli

Koniec Gruzji i poczatel Azrbejdzanu

2007-10-18T00:35:00.000-07:00

Lasza ugoscil mnie w swoim drewnianym palacu. Rodzina asystowala mi na kazdym kroku.
-Rodzina - podkreslil - jest najwazniejsza. My, Gruzini, mieszkamy z rdzicami, darzymy ich szacunkiem, a oni nas dobra rada.
Ojciec uniosl swoj kielich i przemowil. Aby przyjazd Twoj do nas dal Ci tyle dobrego, ile sami mamy. Abys wyniosl od nas tyle dobrego, zebys przez podroz Twoja wiedziony slodycza goscinynaszej, myslal o nas i wrocil jak najszybciej!Wypilismy wino jednym chaustem, ojciec znow napelnil szklanice.
Moj toas nie byl tak wyrafinowany, ale przeciez Gruzini to mistrzowie w tej dziedzinie (wino bez toastu nie ma smaku ani celu).
Noc minela szybko, choc donikad nam spieszno nie bylo.

**

Mama Laszy przyjela mnie w kuchni.
Przez czerwone zaslonki zagladal ciekawie wieczorny wiaterek. Potem wsunal sie miekko miedzy roze na parapecie, powedrowal frywolnie przez ukwiecone sciany i czmychnal schodkami na pietro. Tam zatrzymal sie przed kominkiem i tak zostal, zdumiony.

- Kiedy zmarla moja mama nie wiedzialam, co z soba zrobic. Nie spalam. Nie moglam. Jednego poranka weszlam do ich sypialni. Byly tam puszki z farba. Zaczelam wiec malowac. Najpierw kominek - w zonkile i kaczence, potem sufit i sciany w rozlozyste kwiaty o dlugich bialych platkach - jak wielkie niezapominajki. W koncu caly dom zapelnil sie kwiatami. Poczulam sie lepiej.
-Uwielbiam teraz filozofie - dodala jeszcze - i joge.
...<--***Gruzja przywitala mnie krowami paletajacymi sie po drodze do Bat'umi. Przemknalem tak szybko przez ten kraj prastary, ze wiele wiecej, niz tego i popekanych od trzesienia ziemii ulic T'bilisi nie widzialem.Jeszcze tego nie widza, lecz nastepna fala juz idzie - od Europy. Drapiezna fala z szeroko rozstawionymi pazurami ekonomii globalno-wolnorynkowej. Co dostaniecie z tego. Gwiazdke? Zycze Wam jak najlepiej. Zachowajcie serca, gdy po nowej niemieckiej autostradzie popedzicie francuskim bolidem.HISZPANIE

Wyszedlem po nich na dworzec, ale nie pojawili sie. Pewnie zbladzili, jak ja wczesniej, az trafili do Laszy z dregiej strony. I tez probowali drzwi od ulicy, bo jest na nich napisany ten sam numer co w podworzu.
Wskoczylem wiec w klapki i ruszylem im na spotkanie.Powinienem ich juz znac, bo milalismy sie juz wielokrotnie na naszych szlakach. W Antalyi byli przede mna, w Batman juz tylko o krok. W Trabzon wypredzilem ich o dzien, a wszedzie spotkalem ludzi, ktorzy ich znali, lub mieli poznac.
No i zeszly sie nasze drogi wreszcie - w czasie i przestrzeni.Para Hiszpanow jechala na stopa do Australii. Swietni ludzie, pelni pomyslow, zdecydowania, ale i wrazliwosci. A przede wszystkim wzajemnego zrozumienia i woli wspolpracy.
David- stolarz, zawsze pracowal z ojcem, Maria- sprzedawczyni w piekarni, ciagle w tej samej wiosce, z przerwa na studia. Zdecydowali, otworzyli czas przed soba, spakowali sie i wyruszyli nie ograniczeni niczym, uczac sie po drodze. pedzilismy razem trzy oiekne dni, dzielac sie mysla i strawa.
Powodzenia, mili moi! Spotkamy sie w Chinach.

** T'bilisi - Baku

Hiszpanie i Lasza stali na peronie. Zegnalismy sie z pol godziny.
Pociag ruszyl, wspolmieszkancy przedzialu rozmawiali miedzy soba, nieskorzy do kontaktu wzrokowego za mna - przybyszem.
Rozpedzilismy sie i Ziemia powoooli zaczela przemiaszczac sie na zachod pod kolami starego radzieckiego pociagu. Za oknami niespiesznie ciemnialo niebo, by jeszcze raz, ostatni, rozblusknac daleko - za gorami - w tragicznym karmazynowym zachodzie slonca.
Zmierzalismy do Baku (Baki) poteznym rowem-kanalem wytyczonym przez lodowce. Mijalismy stare kolchozy z rozpadajacymi sie fabrykami, kolejne doliny, az noc skryla wszystko i otulila pociag tajemnica serc ludzi i gor kaukazu. Brnelismy przez gesta cienosc, jakby probujac zrozumiec, lecz niezdolni, ciekawi, lecz obcy.
W koncu zwolnilismy i zatrzymaali sie. Kola zaskrzypialy niechetnie, wyrwane rytmu tuk tuk, tuk tuk.
Nagle zablysnely blyskawice latarek! Pobodka!!! Granica!!! Z niskiego peronu wdrapali sie zolnierze i przedzial po przedziale poczeli sprawdzac i wyludzac.Co chwile ktorys z nich przechodzac lustrowal nas ciekawskim, glodnym wzrokiem. Potem w drzwiach pojawil sie jeden z nich, z pieczatka i poprosil o paszporty. Dwoje Rosjan na pryczy naprzeciw, Gruzinka z malyszem po prawej. Zadal jej pytanie. Podala mu przygotowana kartke. Powiedzial cos do niej po gruzinsku ze stanowczoscia w glosie. Zajeczala i odpowiedziala placzem. On nie ugial sie, wzial paszporty i poszedl.
Rosjaniei Gruzinka poczeli dyskutowac o tym zajsciu, tym razem po rosyjsku, W dokumecie, ktory upowaznial babcie do zabrania wnuka do Azerbajdzanu nie bylo daty powrotu. Oficer chcial 500 euro za spojrzenie laskawszym okiem. Babcia byla przerazona, sprobowalem ja uspokoic.
-To normalne tutaj- opowiedziala mi, jak to widziala rozne tragedia, i ze to jeszcze nic, bo po azerskiej stronie to dopier swinie.Siewdzielismy tam z godzine, borykajac sie z przypuszczeniami. Ale w koncu bylem czlonkiem grupy.
Rosjanin o wielkiej twarzy mowil plynnie opo angielsku.
-Kazachstan - zmarszczyl czolo- to wymysl Stalina. Tam nic nie bylo - taka pustka miedzy chanatami poludnia a wplywami Rosji. Wydzielil z Wszechrosji taaaki obszar. No i masz! Wydumal! Kazachstan jest niezalezny!
Tu zamyslil sie na minute.
-My chcemy w Gruzji zyc. W Rosji homo homini lupus est.
-A ja w Azerbejdzanie, jak sie uda - dodala babcia.-My Azery, corka juz tam jest.
Zolnierz wrocil, znow klocili sie, potem przyszedl inny, splawil mlodszego kolege i preprosil babcie.Jeszcze godzinka, oddali nam paszporty i potoczylismy sie powoli ku Azerbejdzanowi.
Pociag znow stanal i do przedzialu wmaszerowal wyprostowany na bacznosc oficer w polowym mundurze rodzaju: prezydent wizytujacy oddzialy na wysunietej placowce. Oficjalny, poprosil o dokulety, sprawdzil i podziekowal. Was podwinal w usmiechu i poszedl.
Moglismy w koncu isc spac.
-->

2007-10-14T08:19:00.000-07:00

Чай dobrej wiedzmy z dworca pomogl mi blyskawicznie - bol glowy minal, a apetyt wrocil necony zapachami z jej kuchni. Specyal ten nazywa sie chaczjapori. To rodzaj paczkowego ciasta (jak w pielmieni w Rosji) rozrobionego z serem fetowatym jakims. Uformowany w plaski dysk placek wiedzmy smaza w glebokim oleju i podaja wspanialy i parujacy, pokrojony w trojkaty, jak pizza. Wysmienite! რეკლამა (madloba-dziekuje).

W T'bilisi inny Gruzin zaprowadzil mnie (za reke prawie) do poczekalni, dal swoj numer telefonu - na wszelki wypadek!
Turcy nie wyrazali sie o Gruzji w superlatywach - ja widze, jak Kapuscinski widzial.

2007-10-14T07:45:00.000-07:00

Zajmujac miejsce huknalem glowa w sufit, Chlopak na sasiednim siedzeniu parsknal smiechem:). Usmiechnalem sie do niego. Pokazal mi stacje - istne cudo z przyszlosci. Nie palac w ruskim stylu, nie rara avis w tureckim. Poprostu science-fiction(Jak to zablysnal nasz rubaszny przewodnik po Kapadokji: "Tu nie krecili Gwiezdnych wojen").
Przyjazna kasjerka uroczo obwiescila, ze nie mowi po angielsku, ale "ruskij w pariadkie". Dala mi do wyboru trzy ceny.

Usiadlem w kawiarni dworcowej, zjawil sie chichoczacy chlopak z marszrutki i usiadl obok.
- Ja tey do T'bilisi (თბილისი). Sprzedaje kamery cyfrowe w stolicy! - pochwalil sie. Zadal mi pare pytan o Europe. Polecil "Suaneti" i "Zugdidi". Potem napisal swoje imie დადო (Dado- czyli skrot od Dawida). Nie umial napisac niczego poza tym. Dalem mu moj adres emailowy.
-Naucz sie czytac, pisac i uzywac internet. Wtedy napisz do mnie. Pomoge Ci.
Chyba polknal przynete. Czternastolatek.

Alfabet gruzinski

2007-10-14T07:25:00.000-07:00

A potem? Nagle wszystko zmienilo sie. Polksiezyc zaszadl gdzies za wzgorza a na maszcie ratrzepotala dumnie biala flaga z czerwonymi krzyzami.
Gruzinski policjant w plynnej angielszczyznie poprosil mnie o paszport.
-Welcome!

Dojechalismy do Batumi (ბათუმი). Kierowca usmiechnal sie. Podziekowalem mu (Tesekuller).
Gruzinka, ktorej przez caly czas naszej podrozy pomagalem w majstrowaniu przy jej telefonie skierowala mnie w dobre rece. Nalezaly one do Mancio - mowil po rosyjsku.
Wsadzil mnie w marszrutke nr 1 do Machindrzuri - stacji kolejowej - i zyczyl powodzenia.
-Ciezkie czasy - zwierzyl sie - z jednej strony strony Rosja, a z drugiej Turcja. Azerbejdzan zrusyfikowany, ale maja rope!...

Magia gor

2007-10-14T07:01:00.000-07:00

Turek przez caly czas rzucal na mnie urok, lypiac wykrzywionym slipiem odretwialej polowy twarzy. Ja zas staralem nic sobie z tego nie robic pocierajac co chwile niebieskie oko mojego amuletu. I tak silowalismy sie, jakdwaj potezni magowi, szepczac zaklecia, miotajac ogniste kule.
Co chwile usmiechal sie, zeby omamic mnie falszywa przychylnoscia.Napiecie roslo. Czulem jakprzesilone zwoje prawej polowy mojej czaszki powoli zaczynly palic sie z mentalnego wysilku.
Gory coraz czesciej przecinaly nam droge i zmuszaly do nurkowania w czarne czeluscie skalnych tuneli.
...

2007-10-13T01:28:00.000-07:00

Trabzon z chleba znany jest!

Jeslı chcesz zjesc to TU (PIDE - turecka pızza za 1 LYRE.)

Do zobaczenıa w Georgii !...

Obyczaje

2007-10-12T02:55:00.000-07:00

Z sasiedniej ulicy zajakala sie seria z automatu.
Hussein mrugnal do nas.
-Tu duzo ludzi ma bron! Musielibyscie zobaczyc, co sie dzieje,gdy graja w futbol!

* * *

Rankiem obudzila nas salwa - jak z dziala.
Jak wczoraj, gdy przedostatnıa saala obwıescila pore posılku. Najpıerw grzmot - Allah daje znak przyzwolenıa. Potem wycıe muezınow ze wszech mınaretow Trabzonu.

Lecz dzıs po wystrzale armatnım nıe bylo wezwanıa do modlıtwy. Tylko kılka pojedynczych strzalow ı swıst kul.

Lot folklor, panıe!...

Trabzon - konıec RaMADDANU

2007-10-12T02:37:00.001-07:00

Nıe moglem odmowıc sobıe jedzenıa na ulıcy. Konıec ramadanu! Zostajemy jeszcze jeden dzıen

Kemençe i Bağlama

2007-10-11T02:34:00.000-07:00

Zaczna grac jutro. Dzis ostatnı dzien Ramadanu. Bilet w kieszeni.

W Hopa Jazon znalazl Zlote Runo. Co czeka na mnie w Batumi?

Ostatnıe 3 noce Ramadanu...

2007-10-09T06:57:00.000-07:00

To jak wıgılıa w Polsce. Spedzısz je z rodzına. Od dzıadkow do wnukow- nıe ma tu mıejsca dla obcych.
Przemykamy glodnı ulıczkamı w poszukıwanıu PIDE - tureckıej pızzy (mnıam!...)

Nocujemy w burdelu.

To znaczy hotelu.

;)

Miasto orzechow i chleba

2007-10-09T06:41:00.000-07:00

Po nocnej utarczce z kıerowca autokaru dotalısmy do Trabzon.
Noc pozna(puzina)- hotelıkı male w cıasnej portowej ulıczce. Wybralısmy pıerwszy z brzegu-mowılı swıetnıe po rosyjsku.
To slynna ulıczka burdelı ;)

Trabzon

2007-10-08T01:36:00.000-07:00

Trabzon- starozytny port czarnomorskı. Greckı-rzymskı-bızantyjskı-otomanskı.
Tureckıe burdele ı rosyjskıe dzıwkı.
Pırat z jedna noga.
Carskı admıral.
Bardak çay.
Wreszcıe wıszacy klasztor, do ktorego czas nam sıe dzıs udac.

Przygody w konserwatywnym miescie Derviszow

2007-10-04T00:35:00.000-07:00

İ znow brak vrjemıenı...

Sufi powiedzial:
patrz ı sluchaj- spotkaja cıe ludzıe,co ci dadza znak.Wıec czekam.

Mevlana, gdy przemıerzyl Persje ı przez Damaszek dotarl do Iconıum (Konya) wpadl na znakomity pomysl:
badz szczeslıwy,
osıagnıj szczescıe przez zjednoczenıe z Bogıem,
zjednocz sıe z Bogıem przez muzyke ı tanıec.

Bo gdy tanczyc bedzıesz dusza twa opuscı wıezıenıe cıala ı wzlecı, by cıeszyc sıe obecnoscıa Allaha. Nıe wazna jest twoja relıgıa, czy swıatopoglad- szczescıe to pragnıenıe kazdej zywej ıstoty.

Jego syn poszedl dalej- zrezygnowal ze swobody myslı ojca ı ustanowıl reguly: zachowanıa ı tanca. Derwıszow

Duzo imprez- malo czasu na pısanıe

2007-10-01T04:51:00.000-07:00

İzmir-przyjaciele
Denizli- przyjacıele
Antalya- przyjacıele

Czas tu mıejsce teraz

Zyj kochaj
poznıej bedzıe poznıej

Ostatkı İstambulu

2007-09-26T13:48:00.000-07:00

Zegnaj İstambule, Czas jechac.

Do İzmıru jutro

İzmir

2007-09-26T13:46:00.000-07:00

Dojechalısmy do starozytnego mıasta Smyrna.
Czeka nas dzıen ımprez!

Na azjatycki brzeg

2007-09-23T04:21:00.000-07:00

Transport publıczny w İstanbule- promy , mapa

Wybralısmy sıe na wyspy (ADALAR po turecku)
To jak male kanary!

A oto najbrudnıejszy kot na swıecıe. Ale jak sıe lası! ;)

2007-09-22T10:36:00.000-07:00

oto tajemnıca wyjawıona : http://www.couchsurfing.com
Mıeszkamy w Istanbule , doswıadczamy go , z mıejscowymı ZIOMAMI !!!!!

Myja stopy przez wejscıem do Meczetu

İstanbul

2007-09-21T01:48:00.000-07:00

Do İstambulu- rumunska kontrabanda. Dzıkusy. Barbarzyncy
İstambul-dıament Europy. Centrum kultury ı cywılızacjı. Wysokıe loty. Opısze poznıej-to poprostu nıezıemskıe mıejsce swıetnı ludzıe. Hej!!!
Polecam Wam -odwıedzcıe TAKSIM-najwıeksza ımprezownıa na tej polkulı!!! Nasz gospodarz- Volkan - Nıesamowıty czlowıek!

Dzıs zmıana kontynentow-przenosımy sıe do Azjı.

Istambul

2007-09-19T02:10:00.000-07:00

Rumunskı autokar to przygoda-opısze jak bedzıe czas. A teraz Aya Sofıa za oknem. Swıety Mıesıac Ramadan.

Mam azerska vize!!!!!

2007-09-17T03:03:00.000-07:00

Jutro do Istambulu, sprobujemy autostopem. Insha-allah

Improwizacja

2007-09-13T08:18:00.000-07:00

Andrea do Londynu, ja w Kaukazkie gory, potem Kazachastan, choc przecie wszystko moize sie zmienic, zycie takie-improwizowane (oh yes!)
Znow dzien: Ciorba Burta i Mititei oraz swinski mozg gotowany, same lokalne specialnosci. Gdyby ci z zachodniej europy wiedzieli, ze takl tu egzotycznie, nie zamierzaliby sie na Tajlandie, lecz odkrywali na miejscu. Wszystkich Was sciskam na micha i zycze Wam milego konca lata!

Potwor

2007-09-12T06:51:00.000-07:00

Gosci nas czlowiek, ktory jest odpowiedzialny za obalenie statuly Lenina w Bukareszcie, gosci nas , zywi, (Ciorba burki - miejscowa zupa- super i Mititei - rodzaj kielbasy- fenomenalna!!!)

Znam juz stolyce jak wlasna kieszen. Rumuni, nieodgadnieci: czasem zimni jak lod, czasem troskliwi jak wlasna matka.

Jedno jest jasne: musieli byc dzielni i dalej sa, rozpedzeni w przetrwaniu i zyciu mimo wszystko.
Nasz gospodarz mowi, ze smarkacze nie maja pojecia. Nieswiadomi i szczesliwi. Caluja sie w parkach, klepia po plecach, wolaja do siebie z daleka...
A jemu wyrywali paznokcie ... Byl tu potwor, nienawidzili go, jego zgorzknialej zony. Ukradl im zycie, ukradl i przyszlosc ich dzieciom. Wzial zloto z rumunskiego skarbca i oddal w chetne dlonie zachodniego kapitalizmu. Nikt nie protestowal, ci nie mogli, a tamci mieli w tym interes.
Gabriel wsuwa nastepne Mititei, my patrzymy w dal, na wyrwy w murze , jak z Powstania Warszawskiego. Przelyka powoli, podarza za naszym wzrokiem, przymyka oczy i mowi dalej.

-Uciekl helikopterem, pasozyt-morderca. Ale ... HAHAHA!!! paliwo mu sie skonczylo... HAHAHA!!! Przyboczni i pilot rozpierzchli sie, jakby kazdy z nich nagle cos musial.
Tu przerwal na lyk "Ursusa".
-A co zrobili Czauszeskowie? Zatrzymali ciezarowke, wyjeli bron i wykopali kierawce na asfalt. I pojechali. Do najblizszej jednostki wojskowej. Tam ich aresztowali.-Jego oczy plonely.-Aresztowali skurwysynow i postawili pod mur. A ta dziwka krzyczala "Jak mozecie mi to robic, przeciez jestem wasza matka!!!". Postawili ich pod mur i zaczeli strzelac. Nienawisc eksplodowala gradem kul, nawet straznicy z wiezy strzelali.

Potem pokazal nam, gdzie go przetrzymywali.

Charkov-Odessa-Czernyvcy-Suceava-Bucarest

2007-09-06T23:03:00.000-07:00

Napisze pozniej, bo zajecze rece

Jestemy w hostelu Butterfly w Bukareszcie wreszcie;)

Odessa

2007-09-04T07:38:00.000-07:00

Jedziemy do Odessy, pridumat'

Turcja?

2007-09-04T03:59:00.000-07:00

Rosja nas nie chce, Od Andrei chca 250$, ode mnie 100$ za honor przejazdu przez Rosje. Pewnie przejedziemy to Turcji, i sprobujemy przez Iran. ;) ALE JAZDA!!!!

GzeGzoLka

2007-09-04T03:35:00.001-07:00

03.09 Charkow jeszcze
SZTUKA prze BOLSZE "ESZ"

OSOBY:
JA - ja
KONSUL - konsul rosyjski w Charkowie.
GLOS - glos przez telefon, z konsulatu polskiego w Charkowie

UOT SLONA PERSZA:

KONSUL przed JA, sie rozmawia.
JA:-Oto wydruk ze strony AAmbasady Rosji Warszawie.Polacy maja prawo do darmowego 10-dniowego tranzytu przez Federacje Rosyjska po okazaniu biletow na przejazd przez Rosje. Jak ustosunkuje sie pan do faktu, ze posiadajac wszstkie wymagane dokumenty zostalem wydalony z Rosji?
KONSUL: -No ja znam to prwo, ale nie mam wplywu na urzednikow granicznych. Prosze udac sie do konsulatu Polski, jest pan przeciez obywatelem Polskim.

GLOS: - My ne berzemy odpowiedzialnosci za informacje zamieszczane przez Ambasade Rosyjska.

GZEGZOLKA: - Nie mowie nic - nie ma mnie wsrod aktorow...

Wizy do Rosji

2007-09-03T06:41:00.000-07:00

To zwyczajna bujda z darmowymi wizami tranzytowymi do Rosji. Wyrzucaja z pociagu bez pardonu, mowiac, ze nic o tym im nie wiadomo.(Choc to inak mili ludzie)
A w konsulacie rosyjskim w Charkowie mowia, ze trzeba isc do polskiego konsulatu, a w polskim mowia, ze to nie ich sprawa(I prosze mi tu ni mowic, jakie mamy obowiazki, prosze pana!)
W rosyjskim konsulacie kaza placic. Kropka. Uwaga! 70 $ !!!

Trawienie

2007-09-01T08:04:00.000-07:00

Czas goni tych co nie chca go stracic. A tych, co ciesza sie mimo wszystko traktuje lagodnie. Za czym sie tu spieszyc, jesli i tak przyjdzie, a kaza chwila moze byc dobr lub zla?Kto ma rcje, jaka filozofia zycia jest sluszna? Dla mnie - moja - zmienna..Czy warto cierpiec dla poswiecenia, jesli poswiecenie ma swoja alterntywna droge?N I E !

Trawienie.Kultury rozmazuja sie, jak maslo cienko smarowane, rozciagniete na rozlozystej kromce swiata. Ludzie mowia: ja stad - ty obcy, a dzieli ich tylko granica panstwa. Tu przy granicy - tacy jak myslalbym, ze sa po drugiej stronie, a tam, hehehe, juz prawie tutejsi. Granice tworzymy my, jak tikniecie sekundy, a przeciez czas plynie strumieniem, nietaktowany.

Kochani

2007-09-01T08:02:00.000-07:00

U rodziny.Przyjeli nas z otwartymi ramionami, zastawili suto stoly, zabawili, zajeli sie nami. Dlugo jeszcze usmiechac sie bede na mysl o tych dobrych ludziach. Dziekuje Wam Kochani!!!

LudzieNiesamowiciWspaniali.

Wuj. Czlowiek o wielu talentach, czlowiek na portowym molu. Statek jest tam, czas jest wlasciwy. Pelen szczerego poswiecenie i woli pomocy. Wybitny fotograf, czlowiek niezwykle ciekawy, wszechstronny. Mistrz i jego uczniowie. Lowca ujecia, talent!!!
(Jego Strone podam nieco pozniej)
Kuzynka. Niedoscigla. Pracuje 24 godziny, potem ma pol godziny przerwy jadac do nastepnego klienta, i znow 8 godzin. po drodze odwozi nas na ukrainska granice. Jola, corka, dziala na podobnych obrotach. Usmiechaja sie bez przerwy, zawsze gotowe rzucic sie w nurt nowego zadania. Niezwykle! Irena pracuje w hospicjum, kocha swoja prace.
Jola i Tomek!!! Ja Was normalnie llluuuubbbiiieee, przywioze Wam pol Chin, alboco!!!

Dziekuje Wam!!! Jestescie niesamowici, jestescie dobrym zyczeniem na te podroz-na pewno sie uda!!!

2007-08-31T09:14:00.000-07:00

Zmiana planow, nie ma pociagow do Ulan-Ude, kupilismy bilety przez Moskwe.Grub berta nie chciala nas w moim hotelu sprzed 5 lat. Powiedziala, ze nie moze odczytac naszych paszportow(jak ostatnio, ale tym razem nie zmienila zdania).
Gruba berta 2 przyjela nas w Gotelju Wokzal. Sto pieczatek, wielkie kartony kart meldunkowych i do oddzial9owej na piate. Oddzialowa orzekla, ze z takimi bagazami nie mozzemy wejsc do pokoju.ba w depozycie Ze trze . Poszedlem wieczorem nad fontanne-wszyscy gromadza sie tu wieczorami przy wodo-swiatlo-dzwieku. Kupilem jej czekolade-ona odwdzieczyla sie usmiechem i urywkiem historii jej zycia.Jutro okaze sie, jak tam Rosja.

7:15, Charkow,plac dworcowy z fontanna rozbrzmiewa muzyka o samego rana. potem megafony rozbrzmiewaja lagodnym glosem spikera. w cieplym podziemiu tuneli dworcowych babuszka stawia torby z pierozkami i przykuca cichutko w oczekiwaniu. Przyjda.

Noc. Pojechalisma.Kontrola rosyjska zblizala sie nieuchronnie. Andrea bladla paice. Potem poznalismy Anfar - polkazaszke. Probowaa swoj angielski ze mna. Wlaczylem wiec A do rozmowy. wkrotce zdominowala nas werbalnie, wypowiadjac sie nawet w sprawie polityki wewnetrnej Rzeczzpospolitej Polskiej, a taakze moich podrozy.
Kazaszka spytala, czy wierzymy w boga. Ja na to, ze to nie ma znaczenia, bo tu i teraz sie liczy. Nie poddala wiary, ale przyjela do wiadomosci, com powiedil. Obcujac z A odzwycailem sie od tego.
No i przyszli. wzieli paszporty, podyskutowali w swoim gronie, a potem kazali sumki zabrac i wynosic sie z pociagu.My w dyskusje, ze internet, ze ambasady stron, a oni nic. Nielzja i tyle.To my wyszli, za oficrem z naszymi paszportami, Andrea wybuchem, ja widzialem, ze to spokoooojnie.-U mjenia jest grazdannin iz Polszy, odna iz Anglii, i dwoch iz Gruzji.I korowodem barwnym ruszylismy na dworzec.gdzies jakis zaulek, drzwiczki, schodki. A na tych schodkch, na polpietrze rozlozyste biurko zawalone stertami papierui. W koleje nas postawili i zdac kazali.Potem przyszedl do nas oficir i po angielsku mowi!Ja poszutil s nim, Strona, ambasada. A on poszutil ca mnoj. Berta przy biurku dokumient napisala, A tam stalo, ze my bez waznej wizy prijechali. No to my nie podpisali, to oni musjeli opisac to i dwoch swiadkow po parafce na dokument, razem szesc sztuk.Potem na peron poszli. Jeden z chlopakow mowi, ze Mamonowo zna a i w Goldapii sie kapal i az do boi granicznej na rowerku podplywal. W kaliningradzkiej sluzyl. Tosmy sie na wodke umowili, bo rzekam, ze z jutra to wjerniomsja na mur.Pogadali, potem w pojezd i do Charkowa.

W Gotelju "Ekspress" powitali nas, jak dzieci marnotrawne. Dobranoc, W poniedzialek uderzamy do Ruskawo posilstwa.

2007-08-31T02:25:00.000-07:00

Naoleic klawiature
Ukraina jest testem tolerancji dla zachodnioeuropejczyka.Andrea przezyla toaletowa traume w pociagu, wszystko jest tu inne.e z
31.08Andrea robi sie nie do wytrzymania. Do tego nie przyklada sie wcale do wspolpracy.Zmiana planow, nie ma pociagow do Ulan-Ude, kupilismy bilety przez Moskwe.Grub berta nie chciala nas w moim hotelu sprzed 5 lat. Powiedziala, ze nie moze odczytac naszych paszportow(jak ostatnio, ale tym razem nie zmienila zdania).
Gruba berta 2 przyjela nas w Gotelju Wokzal. Sto pieczatek, wielkie kartony kart meldunkowych i do oddzial9owej na piate. Oddzialowa orzekla, ze z takimi bagazami nie mozzemy wejsc do pokoju.ba w depozycie Ze trze . Poszedlem wieczorem nad fontanne-wszyscy gromadza sie tu wieczorami przy wodo-swiatlo-dzwieku. Kupilem jej czekolade-ona odwdzieczyla sie usmiechem i urywkiem historii jej zycia.Jutro okaze sie, jak tam Rosja.
7:15, Charkow,plac dworcowy z fontanna rozbrzmiewa muzyka o samego rana. potem megafony rozbrzmiewaja lagodnym glosem spikera. w cieplym podziemiu tuneli dworcowych babuszka stawia torby z pierozkami i przykuca cichutko w oczekiwaniu. Przyjda.
Pojechalisma.Kontrola rosyjska zblizala sie nieuchronnie. Andrea bladla paice. Potem poznalismy Anfar - polkazaszke. Probowaa swoj angielski ze mna. Wlaczylem wiec A do rozmowy. wkrotce zdominowala nas werbalnie, wypowiadjac sie nawet w sprawie polityki wewnetrnej Rzeczzpospolitej Polskiej, a taakze moich podrozy.Kazaszka spytala, czy wierzymy w boga. Ja na to, ze to nie ma znaczenia, bo tu i teraz sie liczy. Nie poddala wiary, ale przyjela do wiadomosci, com powiedil. Obcujac z A odzwycailem sie od tego.No i przyszli. wzieli paszporty, podyskutowali w swoim gronie, a potem kazali sumki zabrac i wynosic sie z pociagu.My w dyskusje, ze internet, ze ambasady stron, a oni nic. Nielzja i tyle.To my wyszli, za oficrem z naszymi paszportami, Andrea wybuchem, ja widzialem, ze to spokoooojnie.-U mjenia jest grazdannin iz Polszy, odna iz Anglii, i dwoch iz Gruzji.I korowodem barwnym ruszylismy na dworzec.gdzies jakis zaulek, drzwiczki, schodki. A na tych schodkch, na polpietrze rozlozyste biurko zawalone stertami papierui. W koleje nas postawili i zdac kazali.Potem przyszedl do nas oficir i po angielsku mowi!Ja poszutil s nim, Strona, ambasada. A on poszutil ca mnoj. Berta przy biurku dokumient napisala, A tam stalo, ze my bez waznej wizy prijechali. No to my nie podpisali, to oni musjeli opisac to i dwoch swiadkow po parafce na dokument, razem szesc sztuk.Potem na peron poszli. Jeden z chlopakow mowi, ze Mamonowo zna a i w Goldapii sie kapal i az do boi granicznej na rowerku podplywal. W kaliningradzkiej sluzyl. Tosmy sie na wodke umowili, bo rzekam, ze z jutra to wjerniomsja na mur.Pogadali, potem w pojezd i do Charkowa.W Gotelju "Ekspress" powitali nas, jak dzieci marnotrawne. Dobranoc, W poniedzialek uderzamy do Ruskawo posilstwa. Brytyjki to najzimniejsze kobiety swiata?
03.09 Charkow jeszcze

Przemysl u rodziny

2007-08-30T01:48:00.000-07:00

U rodziny.Przyjeli nas z otwartymi ramionami, zastawili suto stoly, zabawili, zajeli sie nami. Dlugo jeszcze usmiechac sie bede na mysl o tych dobrych ludziach. Dziekuje Wam Kochani!!!
Czas goni tych co nie chca go stracic. A tych, co ciesza sie mimo wszystko traktuje lagodnie. Za czym sie tu spieszyc, jesli i tak przyjdzie, a kaza chwila moze byc dobra lub zla?
Kto ma racje, jaka filozofia zycia jest sluszna? Dla mnie - moja - zmienna..
Czy warto cierpiec dla poswiecenia, jesli poswiecenie maa swoja alterntywna droge?
N I E !

Ludzie.
Zbyszek.
Czlowiek o wielu talentach, czlowiek na portowym molu. Statek jest tam, czas jest wlasciwy. ojciec Ireny, pelen szczerego poswiecenie i woli pomocy.
Irena.
Niedoscigla. Pracuje 24 godziny, potem ma pol godziny przerwy jadac do nastepnego klienta, i znow 8 godzin. po drodze odwozi nas na ukrainska granice. Irena pracuje w hospicjum, kocha swoja prace.
Jola,
dziala na podobnych obrotach. Usmiechaja sie bez przerwy, zawsze gotowe rzucic sie w nurt nowego zadania.

Niezwykle! Trawienie.Kultury rozmazuja sie, jak maslo cienko smarowane, rozciagniete na rozlozystej kromce swiata. Ludzie mowia: ja stad - ty obcy, a dzieli ich tylko granica panstwa. Tu przy granicy - tacy jak myslalbym, ze sa po drugiej stronie, a tam, hehehe, juz prawie tutejsi. Granice tworzymy my, jak tikniecie sekundy, a przeciez czas plynie strumieniem, nietaktowany.